ΛΥΠΤΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΚΑΙ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ-ωάννης Τσιγάντες –

Τίτλος έργου: Ιωάννης Τσιγάντες
Θέση: Πλατεία Αιγύπτου
Έτος Κατασκευής: Αχρονολόγητο
Υλικό Κατασκευής: Μάρμαρο
Καλλιτέχνης: Κωνσταντίνος Παλαιολόγος

Ο Τσιγάντες αναπαρίσταται με πολεμική στολή, σε νεαρή ηλικία. Εδράζεται σε μαρμάρινη βάση, πάνω σε βαθμιδωτό βάθρο. Εκατέρωθεν αυτής βρίσκονται δύο όμοιες χαμηλές στήλες, και αριστερά μαρμάρινος βωμός με επιγραφές. Στην αριστερή πλευρά της προτομής, εγχάρακτο το όνομα του γλύπτη: «Κ. ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΣ». Στην πρόσοψη της βάσης υπάρχει ένθετη μεταλλική πινακίδα, όπου αναγράφονται τα εξής: «ΑΝΤ/ΡΧΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΤΣΙΓΑΝΤΕ ΑΡΧΗΓΟΣ ΤΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΣ ΜΙΔΑΣ 614 ΕΠΕΣΕ ΣΤΙΣ 14 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 1943 ΣΕ ΣΥΜΠΛΟΚΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΙΤΑΛΟΥΣ». Στον μαρμάρινο βωμό, πέρα από το ένθετο μπρούντζινο ανάγλυφο, αναγνωριστικό της ομάδας Μίδας 614, διαβάζουμε την ακόλουθη επιγραφή: «ΜΙΔΑΣ 614 / ΑΡΧΗΓΟΣ / ΑΝΤ/ΡΧΗΣ Ι. ΤΣΙΓΑΝΤΕ». Ασυρματιστές Κ. ΡΟΥΣΣΟΣ σκοτώθηκε σε συμπλοκή με Γερμανούς 31-3-1943 Μ. ΑΝΔΡΟΝΙΚΟΣ εκτελέστηκαν Θ. ΛΙΑΚΟΣ από τους γερμανούς Μ. ΔΑΝΙΗΛΙΔΗΣ στο σκοπευτήριο Της Καισαριανής 20-5-1943». Το γλυπτό αγοράστηκε από τον Δήμο Αθηναίων και τοποθετήθηκε επί Δημαρχίας Μιλτιάδη Έβερτ.
Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος γεννήθηκε στις Σέρρες το 1939. Σπούδασε στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών, ζωγραφική κοντά στον Μόραλη και γλυπτική κοντά στον Απάρτη. Δίδαξε ανατομικό σχέδιο και πλαστική στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Ο Ιωάννης Τσιγάντες γεννήθηκε στην Τούλτσεα της Ρουμανίας και ήταν δίδυμος αδελφός του Χριστόδουλου Τσιγάντε. Πήρε μέρος στην Μικρασιατική Εκστρατεία και πρωταγωνίστησε στην ίδρυση της Ελληνικής Στρατιωτικής Οργάνωσης (ΕΣΟ). Τη νύχτα της 2ας προς 3ης Μαρτίου του 1935, κατέχοντας τότε το βαθμό του λοχαγού, διέφυγε από τη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, όπου υπηρετούσε και κινήθηκε προς το Πέραμα, βέβαιος ότι το κίνημα είχε αποτύχει. Εκεί συνελήφθη, προφυλακίστηκε και καταδικάστηκε από Έκτακτο Στρατοδικείο σε «ισόβια δεσμά» για εσχάτη προδοσία, στις 31 Μαρτίου 1935, μαζί με τον αδελφό του αντισυνταγματάρχη Χ. Τσιγάντε και τους, συνταγματάρχη Στέφανο Σαράφη και αντισυνταγματάρχη Στεφανάκο. Η ποινή αυτή είχε ως συνέπεια τη δημόσια, στρατιωτική καθαίρεσή τους στις 2 Απριλίου του 1935, στο χώρο των στρατώνων Πεζικού, στο Γουδί (σήμερα Πάρκο της Ελευθερίας). Πολλοί Αθηναίοι πολίτες, επηρεασμένοι από την άθλια δημοσιογραφική πένα της εποχής, είχαν σπεύσει για να φτύσουν τους καθαιρεθέντες και να εκφράσουν την δυσφορία τους στην επιείκεια του στρατοδικείου που δεν επέβαλε θανατική καταδίκη. Με την παλινόρθωση της βασιλευομένης δημοκρατίας έλαβε αμνηστία, όμως δεν ανακλήθηκε στο στρατό όταν άρχισε ο

Ελληνοϊταλικός πόλεμος του 1940 με το βαθμό που είχε αλλά υποβιβάστηκε στην τάξη του οπλίτη όπως και ο αδερφός του. Μετά όμως το θάνατο του Μεταξά, η κυβέρνηση του Εμμ. Τσουδερού που είχε μετακινηθεί στην Κρήτη, με πρόταση του διαδόχου Παύλου τον επανέφερε στον βαθμό που κατείχε καθώς και όσοι συμμετείχαν στο κίνημα του 1938. Στη διάρκεια της Κατοχής διέφυγε στη Μέση Ανατολή, όπου και προήχθη αναδρομικώς σε ταγματάρχη, εντασσόμενος σε κύκλο στελεχών συνεργαζόμενων με τις αγγλικές μυστικές υπηρεσίες (ΜΟ4), με σκοπό την οργάνωση αντίστασης από τα αστικά κόμματα, ως αντίβαρο του ΕΑΜ στην Ελλάδα. Μετά θάνατο προήχθη σε αντισυνταγματάρχη ως «πεσών επί του πεδίου της μάχης».
Αρέσει σε %d bloggers: