ΑΞΕΧΑΣΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΗΘΟΠΟΙΟΙ -ΒΑΣΙΛΗΣ ΑΥΛΩΝΙΤΗΣ

http://logomnimon.files.wordpress.com/2012/10/33430200x200.jpg?w=150&h=148
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1904. Στο θέατρο πρωτοεμφανίστηκε το 1924 με το θίασο Ελένης Ζαφειρίου στο έργο»Ερωτικές γκάφες».
Προερχόταν από πολύ φτωχή οικογένεια και αναγκάστηκε από μικρός να βγει στο μεροκάματο. Εργάστηκε έτσι σε ένα εργαστήριο τσαντών, αλλά κάθε φορά που το αφεντικό έλειπε απ’ το μαγαζί, αναλάμβανε τον ρόλο του διασκεδαστή των υπόλοιπων εργατών κάνοντας διάφορα αστεία. Στη συνέχεια έκανε πολλά επαγγέλματα μέχρι που βρέθηκε στο θέατρο Έντεν ως βοηθός σκηνικών. Εκεί μια μέρα, είτε για να του κάνουν πλάκα, είτε γιατί είχαν αντιληφθεί το κωμικό του ταλέντο, τον έσπρωξαν στη σκηνή, και ο Αυλωνίτης με το πηγαίο του χιούμορ, τους αυτοσχεδιασμούς και τις γκριμάτσες του κατάφερε να κάνει το κοινό να ξεραθεί στα γέλια. Από τότε καθιερώθηκε ως κωμικός ηθοποιός της επιθεώρησης. Φυσικά δε σπούδασε ποτέ ηθοποιός, μάλιστα λέγεται πως ήταν σχεδόν αγράμματος, έτσι έβαζε να του διαβάζουν το σενάριο και κάλυπτε τα κενά, είτε με τη βοήθεια του υποβολέα είτε με αυτοσχεδιασμούς.
Αξιοσημείωτο είναι πάντως πως δεν είχε δει παρά ελάχιστες από τις ταινίες του, και κάποτε, για αυτό το θέμα, είχε πει στον δημοσιογράφο Δημήτρη Λυμπερόπουλο: “Δημητράκη, θα τις δω στον άλλο κόσμο, όπου, δεν μπορεί, κάποιος Εβραίος ή Έλληνας θα έχει στήσει σινεμά…

μια τραγωδία

Τον Αύγουστο του 1931 ανέβηκε στο θέατρο Περοκέ η επιθεωρησιακή οπερέτα “ΚΑΤΕΡΓΑΡΑ” των Καπετανάκη – Κατριβάνου. Ήταν στα χρόνια της τελευταίας πρωθυπουργίας του Ελευθέριου Βενιζέλου, μάλιστα οχτώ μήνες πριν πέσει η κυβέρνηση λόγω της οξύτατης διεθνούς οικονομικής κρίσης, που οδήγησε άλλωστε και στη χρεωκοπία της Ελλάδας. Όπως είναι φυσικό όλες οι επιθεωρήσεις ήταν λάβρες κατά της κυβέρνησης Βενιζέλου, και η “Κατεργάρα” δε θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση. Υπήρχε όμως ένα νούμερο το οποίο ήταν ιδιαίτερα καυστικό. Το παρουσίαζε ο νεαρός τότε Βασίλης Αυλωνίτης και λεγόταν “Από τους υπουργούς βγήκαν τα κολοκύθια”. Σε ένα σημείο ο Αυλωνίτης σατίριζε στενούς συνεργάτες του Βενιζέλου που είχαν μπλεχτεί σε μεγάλο σκάνδαλο της εποχής, “το σκάνδαλο της κινίνης”. Σε εκείνο ακριβώς το σημείο, μια μέρα, σηκώνονται τέσσερις “κουμπουροφόροι” και ένας εξ αυτών πυροβολεί σημαδεύοντας τον Αυλωνίτη. Ο Αυλωνίτης έπεσε ακαριαία κάτω γλυτώνοντας τις σφαίρες, που όμως βρήκαν έναν τεχνικό του θεάτρου τον οποίον και σκότωσαν. Δύο από τους δράστες συνελήφθησαν και καταδικάστηκαν σε επτά χρόνια φυλακή. Ως ηθικός αυτουργός θεωρήθηκε ο Παύλος Γύπαρης, υπεύθυνος και για τη δολοφονία του Ίωνα Δραγούμη 12 χρόνια νωρίτερα.
Ο Αυλωνίτης ποτέ δεν ξέχασε το τραγικό αυτό περιστατικό και, όπως διηγιόταν ο Αλέκος Σακελλάριος, πάντα είχε τύψεις στη συνείδησή του καθώς -άθελά του- είχε γίνει αιτία να σκοτωθεί
ένας άνθρωπος.

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: